Inhoud: puppytalk   verkocht   die eerste weken    wordt er hier nog iets geleerd    appeltjes             

terug naar lekker lezen  

Puppytalk

“Hoi ik ben Sam (van Samantha). Vijf dagen geleden ben ik verhuisd en nu woon ik in Den Haag. Na de administratie en de laatste instructies werd ik uitgezwaaid door Alma. In de auto gaf ik even flink wolvengehuil ten beste, maar dacht je dat ze onder de indruk waren? Er werd alleen maar gelachen! Toen ben ik maar naast Alpha op de achterbank gaan liggen.Maar ik heb ze teruggepakt, ik heb stiekem op de achterbank geplast. Jammer dat er kranten onder de plaid lagen!

Nu ben ik al aardig gewend en Alpha vindt mij een héél slimme pup. Ze denkt dat dat komt omdat ik een Witte herder ben maar dat is het niet, ik ben gewoon uniek. Waarom ze dat denkt? Omdat ik al kan zitten als ze dat vraagt en ik luister als ze ‘nee’ zegt. Niet altijd hoor want soms wil ik gewoon niet luisteren. Dan heb ik het te druk met me uitsloven. Plasjes en poepjes doe ik al netjes in de goot, nou ja bijna allemaal dan, en vaak sta ik met hoge nood te jammeren bij de deur. En als ze roept kom ik vrolijk aanhuppelen, tenzij ik een eigenwijze bui heb. Buiten in de wijde natuur volg ik al op de voet. Niet zeggen dat dat is omdat ik nog onzeker ben hoor!

‘s Nachts slaap ik in de bench en vannacht sliep ik al vijfenhalf uur achter elkaar door. Alpha vindt het knap dat ik in de bench wil, maar wat wil ze, het is toch net zoiets als de ren bij mijn moeder thuis. Vanochtend had ik Alpha tuk. Ze slaapt namelijk nog op een matrasje bij mij in de kamer. Lekker vroeg werd ik uitgelaten, ik klaar wakker en zij nog met een duf hoofd. Toen we terugkwamen nam ik een sprint en voor ze het wist lag ik lekker op haar plekje in bed. Volgens Alpha met een triomfantelijke blik op mijn snuit. Gelukkig kon ze er wel om lachen.

Ik ben gek op tennisballen en gisteren zijn we naar de dierenwinkel geweest om een nieuwe voorraad te kopen want ik verstop ze steeds. Maar soms breng ik ze ook al netjes terug. Het schijnt dat ik volgende maand naar de puppycursus ga. Maar zeg nou zelf, heb ik toch niet nodig?! Eens kijken wie haar zin krijgt. Alpha of ik!”

Groeten en een pootje van Sam

terug naar lekker lezen  inhoud  

Verkocht  

“Kijk daar loopt er een. Kijk dan wat een mooie hond”. Enthousiast stoot mijn vriendin me aan. “Dat is nou een Canadese witte herder. Later wil ik er zo eentje”. Een paar weken later krijg ik een boekje in mijn handen geduwd; ‘De Amerikaans-Canadese witte herder’ van Ruut Tilstra. Na het lezen, enthousiast geworden, ga ik op het Internet op zoek naar meer informatie. En sinds die tijd ben ík vaak de eerste die haar aanstoot: “Kijk dan, daar loopt er een!” Dan blijven we vol bewondering staan en zuchten: “Later….”

Langzaam begint het bij mij te kriebelen…. Steeds vaker surf ik langs de verschillende sites, vooral als er pupjes te vinden zijn. Ook op de site van ‘the Heart of Lothian’ kom ik regelmatig. De fijne sfeer en de mooie honden spreken me aan. De eigenaars zijn duidelijk trots op hun kanjers maar niet alleen de ‘medailles’ tellen. Als ik met een lijstje vragen kom is er direct een fijn contact. Een ‘witte’ zou wel bij mij passen.

Het blijkt toch nog te vroeg, mijn situatie is nog niet ideaal. En als ik dan ook nog een Lief ontmoet die niet van honden houdt stop ik mijn verlangen naar een ‘witte’ maar diep weg.

Ruim een jaar later ….. een stuk gezonder en meer rust in mijn leven en weer alleen. Het verlangen naar een hond is terug en ik besluit om weer eens verder te gaan kijken. Ik surf en mail wat rond. Een fokker wil geen informatie geven via Internet, een andere geeft informatie waarvan ik zelf al weet dat het ongenuanceerd is. Bij Piet en Alma word ik van harte uitgenodigd. ”Wacht dan niet te lang, want ze (de pupjes die er dan zijn) beginnen al weg te gaan”. Samen met een vriendin en mijn dochter maak ik de reis naar het Noorden. De ontvangst is hartelijk, de sfeer is zoals ik die al kende van de site, en ja de honden zijn nóg liever en leuker. En de twee pupjes die er nog zijn….  ik ben hélemaal verkocht. (“Nee deze twee zijn al verkocht”.)

We maken ook kennis met Naimy en Iskandar en horen dat zij de ouders zullen zijn van het volgende nestje. Na een nachtje slapen mail ik: “Zet mij maar op de lijst voor een pupje”. Verder zoeken is niet nodig. Stiekem ga ik aan het rekenen.

Een spannende tijd volgt tussen de datum van dekking en de geboorte. Vaak zijn we op de site te vinden; zou er al nieuws zijn?. Eindelijk is er dan het bericht dat er 5 pupjes zijn geboren. Een spannende nacht volgt want ik heb geen idee op welke plaats ik sta en of een van de drie teefjes voor ons kan zijn.

“Hoi Inge en Laura. Zoals het er nu uitziet kan ik jullie feliciteren. Er zit een mooie dame voor jullie bij!” Vreugde hier dus en gelijk familie en vriendinnen op de hoogte gebracht. Nu wordt het echt!

Na drie weken gaan we op kraambezoek. Heerlijk zo’n pupje in mijn armen. Ik ben opnieuw verkocht! En na het tekenen van de koopovereenkomst is er een pup verkocht. We krijgen gelijk een ‘gebruiksaanwijzing’ mee en ik mag een naam opgeven. Het wordt Sam (van Samantha). De weken daarna moeten we het met de foto’s doen die elke week op de site verschijnen. Natuurlijk wordt er driftig gespeculeerd wie Sam is, maar dat horen we pas na de puppytest.

Druk heb ik het ook; bezoekjes aan dierenwinkels, de dierenarts, de puppycursus en de bibliotheek. Ik kom met folders en informatie weer thuis. Vervolgens een lijstje maken met dingen die aangeschaft moeten worden; het lijkt wel een babyuitzet. We maken een hoek in de kamer vrij waar de bench moet komen. En doen nog wat klussen waar straks vast geen tijd meer voor is. Nog een lijstje maken, nu met de dingen waar Sam kennis mee moet maken. Ondanks allle voorbereidingen duurt het wachten toch wel erg lang, daarom reis ik nog een keer naar het Noorden. De pups zijn dan 5,5 week oud. Ze zijn flink gegroeid en je kan al een beetje met ze spelen. Knuffelen ook zodat mijn geur straks vertrouwd is. En daarna is het écht nachtjes tellen.

Terwijl ik dit verhaal schrijf ligt er een heel lief pupje zachtjes te dromen in haar bench en net als ik is iedereen die haar ziet meteen ‘verkocht’.

terug naar lekker lezen   inhoud

Die eerste weken

Ik had toch wel een aardige inschatting gemaakt, dacht ik. Dat de eerste nachten niet veel rust zouden brengen had ik wel bedacht. Dat de hele dag plasjes ruimen erbij hoort, wist ik. Dat er heel veel aandacht en tijd in zo’n pupje gaat zitten, daar had ik rekening mee gehouden. Mijn voorstellingsvermogen is groot.

Waar ik niet op gerekend had, was de onzekerheid die me overviel. Ongekend! Mijn twee kinderen heb ik ‘moeiteloos’ opgevoed, vanuit weten en intuïtie. Het hondje dat ik vroeger had, werd spelenderwijs groot. Maar nu ….. overal zag ik beren op de weg (die het natuurlijk op mijn pupje hadden gemunt). Stel dat…. Of als nou zo …. Maar als nou zus…..

En ik wilde het zo goed doen. Alle fouten waar ‘men’ me voor gewaarschuwd had wilde ik niet maken. De perfectionist in me stond op en nam de macht over, terzijde gestaan door het onzekere meisje. En de hele dag, nee dag én nacht, was ik bezig met de pup.

Ik vond pupje wel erg vaak plassen dus hup, urine na laten kijken. De dierenarts vond het pupje onzeker en angstig dus hup, een gedragsconsult. De meneer van de cursus wilde pupje ook wel even zien dus hup, op bezoek. Hij wist wel raad: “Pupje is verwend, negeren die dame”. Het ging me aan het hart en pupje maakte er dankbaar gebruik van door me zielig aan te gaan liggen staren en eens diep te zuchten. Nog meer onzekerheid! “Ik weet er te weinig van, ik moet er over gaan lezen”. En hup naar de bibliotheek en met genoeg boeken voor een heel weekend weer naar huis. Zoveel boeken, zoveel meningen. Nog meer onzekerheid!

Gelukkig was er de fokker die altijd wel wilde luisteren en geruststellende woorden sprak. Gelukkig was er de e-group waar ik terecht kon. Maar hoe vaak waren die eerste weken, als ik wakker werd, mijn eerste gedachten: “Ze gaat terug!” Ik stelde mezelf een termijn… als het dan niet beter ging, dan zou ik een betere baas voor haar zoeken. Mijn gezondheid ging achteruit en dat maakte het allemaal nog eens extra zwaar. Vriendinnen gingen zich er mee bemoeien, goed bedoelde raad. De een zei: “Je geeft niet op hoor, je kunt het wel en het komt wel goed”. De ander zei: “Het is niet goed voor je, ik merk het aan alles. Doe haar toch weg”.

De ommekeer kwam toen ik mijn twijfel uitsprak tegen de fokker en een welgemeend “Als het niet gaat mag pupje terugkomen, dan vinden we wel een andere plek voor haar” als reactie kreeg. Was het omdat ik dát diep in mijn hart toch niet wilde? Was het omdat ik ’toestemming’ kreeg te mogen falen? Het maakt niet uit. Vanaf die dag ging het beter. En langzaam, en zeker, is mijn zelfvertrouwen terug, durf ik weer op mijn intuïtie en gezonde verstand te vertrouwen.

En pupje? Die groeit als kool. Leert al aardig wat de bedoeling is in de grote mensenwereld. Geniet van het leven. Is eigenwijs en blijft proberen de touwtjes over te nemen. De dag kwam dat de dweil in de kast kon blijven. Ze krijgt meer zelfvertrouwen. En ach ….. is natuurlijk de liefste hond van de hele wereld!

terug naar lekker lezen    naar inhoud

Wordt er hier nog iets geleerd?

Met grote regelmaat krijg ik enthousiaste verhalen te horen van trotse baasjes/vrouwtjes over de prestaties van hun Witjes. Examens, shows, wedstrijden, werken…. het lijkt of het hen allemaal gemakkelijk afgaat. De verhalen geven naast vage gevoelens van jaloezie en van trots op ‘ons’ ras, ook iets van: “wat zij kunnen, kunnen wij ook”.

Op dit moment kijk ik terug op de carrière van Sam. Ze is nu ruim 19 maanden en we hebben er al heel wat uurtjes ‘school’ op zitten. Begonnen in de puppyklas toen ze 3 maanden oud was. Wat een stress en geworstel. Na afloop van elke les sleurde Sam me de zaal uit, doken we het park in waar Sam keihard rondjes ging rennen en ik met diepe zuchten een blokje rond liep. Ik geloof niet dat we er erg van genoten hebben en ook de resultaten waren er naar. Van alle puppies eindigde Sam op de laatste plaats. Maar ja, school moest! Gelukkig dat puppies altijd door mogen naar de volgende ronde. Dus: ‘hoera’ we gaan elementaire gehoorzaamheid (EG) binnen doen.

Dat ging al stukken beter… iets minder stress, iets minder rondjes rennen na afloop en iets minder diepe zuchten. En zowaar ook een beetje plezier bij mij. Zou het dan toch nog leuk worden? Sam haalde ruim voldoende punten op het examen en ‘hoera’ we mochten door naar EG buiten.

Dat was gelijk een stuk moeilijker. Er was zoveel afleiding; het geurige gras, konijnendropjes, andere groepen op het veld en mensen langs de kant. En buurvrouw Miep (Sam) moest natuurlijk alles in de gaten houden. Wat een geploeter af en toe. Maar we moesten vaak ook vreselijk om haar lachen, dus gezellig was het wel. Toch nog geslaagd en ‘hoera’, door naar VEG. Dankzij het EK-voetbal hebben we geen examen gedaan, de toeters en het vuurwerk op de examendag waren teveel voor Sam. Of we het examen gehaald hadden?

De mensen waren leuk en ik heb zeker veel geleerd maar toch ging het kriebelen…. De methode waarmee gewerkt werd, met (riem)correcties en belonen met de stem, ging me steeds meer tegenstaan. Af en toe zag ik mezelf lopen met de ene correctie na de andere. Hoezo lieve baas? En nog doodvermoeiend ook. Ik ging me afvragen hoe belangrijk ik die papiertjes en resultaten vond. En wat het nut van al die oefeningen was. Natuurlijk het staat leuk die diploma’s en vaantjes boven de bench. En een hond die luistert, is natuurlijk ook fijn. Maar wat is nu écht belangrijk?

Intussen was ik met Sam begonnen aan een cursus speuren bij hondenschool “De blije hond” om naast het ‘verplichte’ lessen toch ook iets gezelligs te doen. Wat een verademing… vooral de benadering van de honden. Iedere hond haar/zijn eigen aanpak, kijken en nog eens kijken naar de hond en zorgen dat elke oefening resultaat geeft zodat de hond gemotiveerd blijft. Een positieve en enthousiaste benadering. Sam en ik genoten ervan en elke week weer genieten we van het speuren.

Langzaam ging ik inzien dat werken met je hond leuk is, ook zonder direct resultaat. De overstap was gauw gemaakt. Zaterdagochtend, het is nog vroeg maar Sam en ik staan al te popelen. We gaan naar school! Eerst met de bus naar het bos, waar het wemelt van de hondjes. Als we vroeg zijn lopen we nog even een blokje en anders wachten we netjes op de juf. Meestal beginnen we met een control-oefening, en gaan daarna door met allerlei speelse oefeningen. Het hoeft allemaal niet zo netjes, jij bepaalt zelf wat je belangrijk vindt. Neus ter hoogte van de knie? Of is iets naar voren ook acceptabel? Aan de voet zitten, mag het een beetje scheef?

De lessen zijn onvoorspelbaar, elke keer is er weer wat nieuws. Bijvoorbeeld leren clickeren of doggy dance oefeningen, die handig zijn om te kijken hoe soepel je hond nog is. We leren veel handigheidjes voor in het dagelijkse leven. Zelf vind ik het ‘achter’ volgen een heel handige oefening. Zeker voor mijn enthousiaste Sam die me van de trap probeert te duwen of op smalle paadjes van het pad. Maar vooral leer ik hoe leuk het is om met Sam bezig te zijn, en om zelf na te denken over wat ik met haar kan doen. Examens? Daar doen we niet aan. We maken vooral veel plezier. Soms denk ik wel eens: “wordt er nog wel wat geleerd hier?”

ps. Het is verbluffend hoe Sam veranderd is in korte tijd, het lijkt wel of ze het nu leuk vindt om iets voor me te doen zonder dat er dwang op zit. Zelfs de oefeningen waar we bij de andere school zo’n moeite mee hadden gaan als vanzelf. Of is ze eindelijk volwassen?

terug naar lekker lezen   inhoud

Appeltjes

Het laantje langs de slootkant is er voor de ‘blokjes om’, daar kan Sam even lekker los lopen. Lekker door het groene gras of tikkertje spelen met vriendjes door de struiken. En ja de sloot is ook wel lekker natuurlijk, al vinden de baasjes beslist van niet. Maar het allermooiste van het laantje is de appelboom!

De eerste meters langs het laantje loopt Sam nog gewoon maar daarna wordt het draven, de neus gaat speurend heen en weer. Waar ligt een appeltje?! Vanuit de verte zie ik haar een duik nemen en aan haar triomfantelijke blik achterom weet ik dat ze er eentje heeft gevonden. Netjes blijft ze wachten tot ik bij de appelboom gekomen ben en een x-tal appeltjes heb opgeraapt, want nu kan het spel beginnen!

Daar gaat het eerste appeltje al stuiterend over het asfaltpad en verdwijnt in het gras. Geen probleem, ze heeft hem al. Het tweede appeltje gooi ik de andere kant op, zodra ze ziet dat ik aanstalten maak gaat ze al in de versnelling….. oren plat, een lange witte flits dendert me voorbij. Hebbes! Terug want ik heb het derde appeltje al in de aanslag. In het voorbijgaan laat ze netjes het vorige appeltje voor mijn voeten vallen. Zo gaan we een poosje door en ik geniet van haar snelheid en kracht. Op een gegeven moment rolt er geen appeltje meer voor mijn voeten… en al gauw heeft ze haar bek vol met drie, vier appeltjes, aan alle kanten steken ze uit.

Vaste prik… al rennend laat ze de hele boel vallen om toch dat laatste appeltje te kunnen pakken. De appeltjes rollen en stuiteren alle kanten op en vliegen bijkans om mijn oren. Elke keer moet ik er weer om lachen, het blijft een komisch gezicht. Een blij makend gezicht!

terug naar lekker lezen        inhoud